W dziedzinie odporności na zużycie przemysłowe, dwa powszechnie stosowane materiały to napawane płyty stalowe odporne na zużycie i kompozytowe płyty stalowe odporne na zużycie. Chociaż podstawową cechą obu rozwiązań jest „odporność na zużycie”, istnieją znaczne różnice w zasadach ich produkcji, zaletach w zakresie wydajności i możliwych scenariuszach. W tym artykule przeprowadzona zostanie analiza porównawcza z sześciu kluczowych wymiarów, dostarczająca jasnych informacji
referencje dotyczące doboru materiałów w takich dziedzinach, jak produkcja sprzętu, górnictwo i przetwarzanie materiałów budowlanych.
Proces produkcyjny: zasadnicza różnica między „osadzaniem” a „kompozytem”
Podstawowa różnica między tymi dwoma rodzajami blach stalowych polega na procesach produkcyjnych, które bezpośrednio determinują ich podstawy konstrukcyjne i użytkowe
(1) Spawanie blachy stalowej odpornej na zużycie: „nakładanie warstwa po warstwie” w celu utworzenia warstwy odpornej na zużycie
Spawalnicze blachy stalowe odporne na zużycie wykonane są ze zwykłej stali niskowęglowej lub stali niskostopowej jako podłoża (zapewniającej wytrzymałość i spawalność), a odporne na zużycie materiały stopowe o wysokiej twardości (takie jak żeliwo o wysokiej zawartości chromu i stop węglika wolframu) są osadzane warstwa po warstwie na powierzchni podłoża w „procesie spawania”.
Charakterystyka procesu: Przy zastosowaniu spawania łukiem krytym, spawania łukiem otwartym i innych metod, warstwa odporna na zużycie jest metalurgicznie połączona z podłożem (fuzja na poziomie atomowym), bez oczywistej granicy międzyfazowej; Grubość warstwy odpornej na zużycie można regulować w zależności od potrzeb (zwykle 3-20 mm), a w niektórych przypadkach można zastosować spawanie wielowarstwowe w celu poprawy odporności na zużycie.
Podstawowe wymagania: Ściśle kontroluj temperaturę spawania i szybkość chłodzenia, aby uniknąć deformacji podłoża pod wpływem wysokiej temperatury, zapewniając jednocześnie, że warstwa odporna na zużycie jest wolna od wad, takich jak pęknięcia i pory.
(2) Kompozytowa płyta stalowa odporna na zużycie: „kompozyt wysokociśnieniowy” zapewnia połączenie międzywarstwowe
Kompozytowa płyta stalowa odporna na zużycie powstaje poprzez połączenie dwóch lub więcej warstw metalu, mianowicie warstwy odpornej na zużycie (powierzchni roboczej) i podłoża (warstwy bazowej), w „procesie kompozytowym”, powszechnie znanym jako „kompozyt bimetaliczny”.
Charakterystyka procesu: Głównym procesem jest „kompozyt wybuchowy” lub „kompozyt walcowany na gorąco” – kompozyt wybuchowy wykorzystuje wysokie ciśnienie generowane przez detonację materiału wybuchowego do natychmiastowego połączenia warstwy odpornej na zużycie (takiej jak płyta ze stali stopowej o wysokiej twardości, płyta z cząstek ceramicznych) z podłożem (stal niskowęglowa/stal niskostopowa); Kompozyty walcowane na gorąco osiągają międzywarstwowe wiązanie metalurgiczne poprzez walcowanie w wysokiej temperaturze. Obydwa są kompozytami mechanicznymi i metalurgicznymi, z wyraźnymi granicami międzywarstwowymi (ale o dużej sile wiązania).
Podstawowe wymagania: Należy zapewnić przyczepność warstwy trudnościeralnej do podłoża, unikać odprysków międzywarstwowych, a po laminowaniu wykonać obróbkę wyrównującą w celu kontroli płaskości płyty.
